Τελευταίες αναρτήσεις

22 Ιανουαρίου 2018

Ο πλανήτης και η αποικία χρέους

H άνοδος του ρυθμού ανάπτυξης παγκοσμίως, για να μπορέσουν να εξυπηρετηθούν τα βουνά των χρεών που συνεχίζουν να συσσωρεύονται, εξαρτάται από την αύξηση των επενδύσεων – ενώ ο κορυφαίος υποψήφιος μίας επόμενης κρίσης είναι η Κίνα, με την εθελόδουλη Ελλάδα στο απόλυτο μηδέν.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

«Δεν βοηθούν δυστυχώς τα ιστορικά παραδείγματα κρατών που κέρδισαν την ελευθερία τους αφού χρεοκόπησαν διασώζοντας τα περιουσιακά τους στοιχεία, όπως της Γερμανίας το 1953, της Ρωσίας το 1998 και της Αργεντινής το 2001 – τα χρέη των οποίων διεγράφησαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, αφού προηγουμένως είχαν υπερχρεωθεί (μονομερώς της Ρωσίας και της Αργεντινής, σε συμφωνία με τους πιστωτές της Γερμανίας).

Ούτε της Βραζιλίας ή της Τουρκίας που ζήτησαν τη βοήθεια του ΔΝΤ και λεηλατήθηκαν μεν, αλλά τελικά δεν χρεοκόπησαν – αφού, σε αντίθεση με όλες αυτές τις χώρες στο παρελθόν, η Ελλάδα είναι μέλος μίας νομισματικής ένωσης, οπότε δεν υπάρχει μία πρόσφατη εμπειρία, ούτε υπήρξε ποτέ στην παγκόσμια ιστορία ένα τόσο χρεοκοπημένο σε ξένο νόμισμα κράτος».

Ανάλυση

Μετά από μία βαθιά, συστημική κρίση, χρειάζονται περίπου 8-10 χρόνια έως ότου η οικονομία ανακάμψει – κάτι που συνέβη επίσης σήμερα, όπου δέκα χρόνια μετά την κρίση του 2008 η παγκόσμια οικονομία ομαλοποιείται. Έτσι εισερχόμαστε σε μία φάση, κατά την οποία η παραγωγικότητα και οι επενδύσεις θα αυξάνονται πάνω από το μέσον όρο. Το γεγονός αυτό φαίνεται από τις προβλέψεις του ΔΝΤ, το οποίο για πρώτη φορά τον Οκτώβρη τις αναθεώρησε προς τα πάνω – ενώ προηγουμένως τις είχε διορθώσει προς τα κάτω για 27 συνεχείς φορές. Σίγουροι πως θα συμβεί κάτι τέτοιο όμως θα είμαστε μόνο εάν αυξηθούν οι παγκόσμιες επενδύσεις – μία τάση που ήδη παρατηρείται, αρκεί βέβαια να συνεχιστεί στο μέλλον.

Συνεχίζοντας, οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις αφήνουν χαρακτηριστικά ίχνη στα οικονομικά δεδομένα, ενώ η τελευταία ταιριάζει απόλυτα με τη συνολική ιστορική εικόνα: ως συνήθως δηλαδή οι αιτίες έχουν σχέση με την αγορά ακινήτων, στην οποία δημιουργούνται φούσκες που προκαλούν σημαντικά προβλήματα στο τραπεζικό σύστημα – με αποτέλεσμα να απαιτείται ένα μεγάλο και επίπονο χρονικό διάστημα για να εξυγιανθεί.

Εν τούτοις, αυτή τη φορά η εικόνα διαφοροποιήθηκε από την κρίση χρέους της Ευρώπης – η οποία προσέθεσε μία επί πλέον διάσταση στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Τα πολύ σοβαρά προβλήματα, στα οποία βυθίστηκαν ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης είναι αξιοσημείωτα, σχεδόν μοναδικά στην ιστορία. Για παράδειγμα, η ελληνική κρίση ανήκει στις χειρότερες των τελευταίων 100 ετών – ενώ μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 (αν και η σύγκριση είναι ελλιπής, αφού τότε το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων ήταν πολύ χαμηλότερο). Μεγάλα προβλήματα αντιμετώπισαν επί πλέον η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία – χώρες που θυμίζουν ένα ηφαίστειο που έχει μεν εκραγεί στο παρελθόν χωρίς να καταστρέψει τα πάντα, αλλά συνεχίζει να είναι ενεργό.

Στα πλαίσια αυτά, εάν ο ρυθμός ανάπτυξης στις Η.Π.Α., στη Γερμανία, στη Γαλλία και στη βόρεια Ευρώπη επιταχυνθεί σημαντικά, τότε θα μπορούσε να προκαλέσει μία παγκόσμια αύξηση των επιτοκίων – οπότε η ερώτηση θα ήταν τι θα συνέβαινε με μία χώρα όπως η Ιταλία, εάν δεν συμμετείχε σε αυτήν την ανάπτυξη λόγω των υπερβολικά υψηλών δημοσίων χρεών της που την εμποδίζουν. Σε μία τέτοια περίπτωση η Ιταλία θα μπορούσε να βυθιστεί σε μία κλασσική κρίση χρέους – όπως της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του 1980.

Υπενθυμίζουμε πως εκείνη την εποχή επιταχύνθηκε ο ρυθμός ανάπτυξης στις ευημερούσες χώρες του πλανήτη, με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα επιτόκια. Το γεγονός αυτό δε είχε ως αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να χρηματοδοτήσουν τα χρέη τους κράτη όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή και το Μεξικό – ένα πρόβλημα που δεν έχει μέχρι στιγμής η Ιταλία, αποκλειστικά και μόνο επειδή η ΕΚΤ αγοράζει τα ομόλογα της διατηρώντας τεχνητά χαμηλά τα επιτόκια τους.

Ως εκ τούτου θεωρείται πως η ΕΚΤ, σε πλήρη αντίθεση με τη Fed, θα αντιμετωπίσει τεράστιες δυσκολίες όταν θελήσει να αυξήσει τα βασικά επιτόκια, ειδικά να σταματήσει το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) – το οποίο στην πραγματικότητα αποτελεί μία επιδότηση του ευρωπαϊκού Νότου από το Βορά, με εξαίρεση την Ελλάδα που έχει απομονωθεί στην καραντίνα.

Ουσιαστικά δηλαδή η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία λαμβάνουν κάτω από το τραπέζι μαζικές πιστώσεις από τη Γερμανία και τη Γαλλία, οι οποίες αγοράζουν τα ομόλογα τους ή δανείζουν τις τράπεζες τους – επίσης μέσω του συστήματος TARGET 2, το οποίο έχει αρχίσει ξανά να διογκώνεται με κύριο δανειστή εδώ τη Γερμανία (γράφημα). Εάν λοιπόν η ΕΚΤ θελήσει να σταματήσει το QE, θα χρειαστεί για την αντικατάσταση του κάτι άλλο – όπως, για παράδειγμα, ένα είδος Ευρωομολόγων.

Αντίθετα, τα προγράμματα τόνωσης της οικονομίας όπως η ποσοτική χαλάρωση, ήταν μία καθαρή «τακτική εξαπάτησης» στις Η.Π.Α. – αφού επικεντρώθηκαν κυρίως στην αγορά ομολόγων του δημοσίου, μέσω των οποίων μεταφερόταν απλά χρήματα εντός του κρατικού μηχανισμού, από την κεντρική τράπεζα στο δημόσιο. Ως εκ τούτου δεν επηρεάσθηκε η οικονομία από το σταμάτημα τους – ούτε θα υπάρξουν μεγάλα προβλήματα όταν η Fed αρχίσει να απορροφά την υπερβάλλουσα ρευστότητα, μειώνοντας τον όγκο του ισολογισμού της (με εξαίρεση ίσως τα χρηματιστήρια).

Η απειλή της Κίνας

Περαιτέρω, έχει μεν εξυγιανθεί σε κάποιο βαθμό το τραπεζικό σύστημα στη Δύση, μετά τη διάσωση των μεγάλων τραπεζών από τα κράτη όπως της βρετανικής Royal Bank of Scotland, της αμερικανικής Citigroup ή της ελβετικής UBS, αλλά παραμένει διογκωμένο και εξαιρετικά ρυθμισμένο – με αποτέλεσμα πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να αντιμετωπίζουν προβλήματα, όσον αφορά το δανεισμό τους. Ως εκ τούτου δεν είναι τόσο εύκολη η χρηματοδότηση της ανάπτυξης, οπότε οι προβλέψεις μπορεί να αποδειχθούν λανθασμένες – ενώ είναι η αιτία, λόγω της οποίας ορισμένοι οικονομολόγοι ζητούν αύξηση των κεφαλαίων των τραπεζών και λιγότερες ρυθμίσεις.

Το μεγάλο ερωτηματικό εδώ δεν είναι όμως οι Η.Π.Α. ή η Ευρώπη, αλλά η Κίνα – η οποία αποτελεί τον κορυφαίο υποψήφιο της επόμενης μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης. Οι κινεζικές αρχές βέβαια κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν το ξέσπασμα μίας κρίσης – ενώ, επειδή στην Κίνα δεν υπάρχουν πραγματικοί ιδιωτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι, η κυβέρνηση είναι σε θέση να επεμβαίνει γρηγορότερα, από ότι συμβαίνει στη Δύση.

Εν τούτοις στην οικονομία της χώρας συνεχίζουν να υπάρχουν πολλές ανισορροπίες, επειδή είναι επικεντρωμένη στις εξαγωγές και στις επενδύσεις κυρίως σε έργα υποδομών, όπως ο δρόμος του μεταξιού – με την έννοια ότι, στους δύο αυτούς τομείς στηρίζεται ο ρυθμός ανάπτυξης της. Εκτός αυτού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις πιστώσεις – οπότε, εάν υπάρξουν χρηματοδοτικές δυσκολίες ή μόνο μία επιβράδυνση της πιστωτικής αύξησης, τότε η απειλή να ξεσπάσει κρίση είναι μεγάλη.

Με δεδομένες δε τις επιθέσεις της εναντίον του δολαρίου σε συνεργασία με τη Ρωσία, με το Ιράν και με τη Βενεζουέλα δευτερευόντως, ειδικά τις προσπάθειες της να προκαλέσει ένα μεγάλο πλήγμα στο πετροδολάριο μέσω της Σαουδικής Αραβίας, οι απαιτήσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της είναι τεράστιες – οπότε δεν είναι δύσκολο να χαθεί κάποια στιγμή ο έλεγχος.

Η Ελλάδα

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο περιβάλλον, με την ΕΕ να αντιμετωπίζει το πρόβλημα του BREXIT και την Ευρωζώνη τις ιταλικές εκλογές στις αρχές Μαρτίου, οι οποίες ενδεχομένως να αποτελέσουν την αφετηρία της εξόδου της χώρας από το ευρώ, (ένα νόμισμα που δεν θέλει να υιοθετήσει καμία άλλη χώρα όπως η Σουηδία, η Δανία ή η Πολωνία γνωρίζοντας τα προβλήματα του – όπως η αδυναμία αντιμετώπισης οικονομικών κρίσεων, η μη δυνατότητα ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας μέσω της νομισματικής πολιτικής, η πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα χωρών όπως η Γερμανία κοκ.), οι Έλληνες αναζητούν λύσεις για να ξεφύγουν από την παγίδα, στην οποία έχουν οδηγηθεί.

Γνωρίζουν πια πως η παραμονή τους στην ευρωπαϊκή καραντίνα, έρμαιο των πιστωτών τους και ειδικά της Γερμανίας, δεν θα έχει μόνο ως αποτέλεσμα την υφαρπαγή της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής τους περιουσίας – αφού φαίνεται πλέον καθαρά από το θέμα της Μακεδονίας πως θα κινδυνεύσει σοβαρά και η εδαφική τους ακεραιότητα, επειδή θα υποχρεώνονται σε διαρκείς συμβιβασμούς για να συνεχίσει να χρηματοδοτείται η οικονομία τους.

Εν προκειμένω δεν βοηθούν δυστυχώς τα ιστορικά παραδείγματα κρατών που κέρδισαν την ελευθερία τους αφού χρεοκόπησαν διασώζοντας τα περιουσιακά τους στοιχεία, όπως της Γερμανίας το 1953, της Ρωσίας το 1998 και της Αργεντινής το 2001 – τα χρέη των οποίων διεγράφησαν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους αφού προηγουμένως είχαν υπερχρεωθεί (μονομερώς της Ρωσίας και της Αργεντινής, σε συμφωνία με τους πιστωτές της Γερμανίας).

Ούτε της Βραζιλίας ή της Τουρκίας που ζήτησαν τη βοήθεια του ΔΝΤ και λεηλατήθηκαν μεν, αλλά τελικά δεν χρεοκόπησαν – αφού, σε αντίθεση με όλες τις χώρες στο παρελθόν, η Ελλάδα είναι μέλος μίας νομισματικής ένωσης, οπότε δεν υπάρχει καμία πρόσφατη εμπειρία.

Αποτελεί βέβαια αναμφίβολο γεγονός το ότι, η Ελλάδα βίωσε την πιο αποτυχημένη διάσωση στην παγκόσμια ιστορία, ενώ είναι η μακράν πιο χρεοκοπημένη χώρα του πλανήτη – αφού το δημόσιο χρέος της είναι στο 180% του ΑΕΠ της, σε ξένο νόμισμα και εξωτερικό, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ, το κόκκινο ιδιωτικό στο 140% του ΑΕΠ, ενώ ο παραγωγικός της ιστός είναι εντελώς κατεστραμμένος.

Παρά το ότι όμως η μοναδική λύση που φαίνεται είναι η επώδυνη πτώχευση εντός της Ευρωζώνης, όπου όμως θα μπορούσε να αναγκασθεί μέσω των τραπεζών να εγκαταλείψει το ευρώ, οι Έλληνες αναζητούν ρεαλιστικές δυνατότητες παραμένοντας στο κοινό νόμισμα και χωρίς να απαιτηθεί η χρεοκοπία τους – όπως θα ήταν μία δεκαετής περίοδο χάριτος για το 50% του δημοσίου χρέους τους (περί τα 160 δις €) με τα επιτόκια του ESM, ενώ στη συνέχεια η εξυπηρέτηση του με ρήτρα εξαγωγών (ανάλυση).

Κάτι τέτοιο όμως θα προϋπέθετε τη συμφωνία των πιστωτών και ιδιαίτερα της Γερμανίας, η οποία δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει – αφού δανείζοντας την Ελλάδα με ένα ποσόν της τάξης των 60-80 δις € που δεν εκταμίευσε καν αλλά εγγυήθηκε, (α) υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία της συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών αποθεμάτων, η οποία έχει πολλαπλάσια αξία, (β) οι επιχειρήσεις και οι Πολίτες της θα εξαγοράσουν πάμφθηνα ακίνητα και ελληνικές εταιρείες, (γ) έχει εξασφαλίσει το γεωπολιτικό έλεγχο της χώρας μας που της χρειάζεται για πολλούς λόγους (ενεργειακοί αγωγοί κλπ.), (δ) θα εκμεταλλευθεί το φθηνό εργατικό δυναμικό μας ως σκλάβους χρέους για τη βιομηχανία της, (ε) εισάγει εκπαιδευμένους Έλληνες στη χώρα της, οι οποίοι έχουν κοστίσει στην Ελλάδα τεράστια ποσά (πάνω από 200.000 € ανά άτομο), (στ) μπορεί χρησιμοποιεί την Ελλάδα για «αποθήκευση» μεταναστών κοκ.

Επομένως, αυτό που ζητούν οι Έλληνες δεν είναι ρεαλιστικό – ειδικά όταν είναι αδύνατον να χρηματοδοτηθεί το δημόσιο χρέος από τις αγορές μακροπρόθεσμα με βιώσιμα επιτόκια μετά το τέλος της τρίτης δανειακής σύμβασης, αφού κανένας επενδυτής δεν εμπιστεύεται μία ουσιαστικά εντελώς χρεοκοπημένη χώρα. Πόσο μάλλον εάν σταματήσει το QE (πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης) της ΕΚΤ ή εάν συνεχίσει να μην επιτρέπεται η συμμετοχή της Ελλάδας – αφού σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα τα κατάφερνε ούτε καν η Ιταλία.

Από την άλλη πλευρά αρκετοί ανησυχούν μήπως τυχόν μαζικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες τους, οδηγήσουν στο σταμάτημα του δανεισμού της χώρας από την Ευρώπη, στο κλείσιμο των τραπεζών, στη χρεοκοπία και στην έξοδο από τη Ευρωζώνη – μήπως δώσουν μόνοι τους οι Έλληνες δηλαδή τη δικαιολογία στους πιστωτές να ενεργήσουν με αυτόν τον τρόπο. Συμπεραίνουμε επομένως εύλογα ότι, είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν όλα όσα αναφέραμε παραπάνω – ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο και την απώλεια της εθνικής τους ανεξαρτησίας, με την ελπίδα πως θα συμβούν κάποια γεγονότα στο μέλλον που θα επιλύσουν από μόνα τους το πρόβλημα ή απλά θα το αμβλύνουν.

Το γεγονός δε ότι, η Ελλάδα αλλάζει σταδιακά ιδιοκτήτες, αφού οι επιχειρήσεις της και τα περιουσιακά της στοιχεία εξαγοράζονται από Γερμανούς, Κινέζους, Άραβες, Τούρκους ή Αμερικανούς, ενδεχομένως έμμεσα και από Ρώσους, τους δίνει την εντύπωση πως θα είναι ασφαλείς – επειδή όλες αυτές οι χώρες θα στηρίξουν τις επιχειρήσεις τους και δεν θα θελήσουν να χάσουν τα χρήματα τους. Ειδικά όσον αφορά τις εγχώριες ελίτ, καθώς επίσης τα περισσότερα πολιτικά κόμματα που δεν έχουν κανένα δικό τους σχέδιο ουσιαστικά εκτός των μνημονίων, η παραμονή της Ελλάδας υπό ξένη κυριαρχία θεωρείται προτιμότερη από οτιδήποτε άλλο – ενώ ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι οι κοινωνικές εξεγέρσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απώλεια των προνομίων των μεν και στην τιμωρία των δε (των υπευθύνων της υπερχρέωσης και της χρεοκοπίας).

Συμπερασματικά λοιπόν, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις είναι αδύνατον να προτείνει κανείς έναν άλλο δρόμο, αυτόν της εθνικής ανεξαρτησίας για την Ελλάδα – αφού απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν η στήριξη του από ολόκληρη την κοινωνία, η οποία δεν υπάρχει λόγω του διαχωρισμού της σε πολλές και διαφορετικές ομάδες συμφερόντων ή αντιλήψεων. Με ακόμη πιο απλά λόγια, όταν οι περισσότεροι προτιμούν να στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό μετανάστες και να παραμείνει υποδουλωμένη η πατρίδα τους, αδιαφορώντας για το διεθνή εξευτελισμό τους αρκεί να μην απειληθούν τα ψίχουλα της σύνταξης τους ή να μην διακινδυνεύσουν οι καταθέσεις τους, οι προτάσεις δεν έχουν νόημα – αφού ποτέ δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ρίσκο.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας μαγικές, σίγουρες και χωρίς κόστος λύσεις δεν υπάρχουν – ενώ κανένας δεν μπορεί να πετύχει θαύματα ή να προτείνει κάτι απόλυτα ασφαλές. Στα πλαίσια αυτά όσο οι Έλληνες δεν γνωρίζουν όλοι μαζί τι θέλουν και τι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν για να το πετύχουν, η κατάσταση της πλειοψηφίας ως άτομα θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο – ενώ το βιοτικό της επίπεδο θα εξισωθεί στην καλύτερη περίπτωση με αυτό των γειτονικών της χωρών, με την πολιτική που θα της επιβληθεί να είναι αντίστοιχη με αυτήν της Τυνησίας (ανάλυση).

Θεωρούμε λοιπόν ανόητες τις διαμαρτυρίες στα λόγια με την ταυτόχρονη υποταγή στις πράξεις – αφού απλά επιδεινώνονται οι συνθήκες, κλιμακώνονται τα βασανιστήρια και αυξάνεται δυσανάλογα ο χρόνος «αναπροσαρμογής». Με απλά λόγια, αφού οι Έλληνες δεν έχουν καμία πρόθεση να αγωνιστούν θυσιάζοντας την όποια ευημερία τους, είναι καλύτερα να πάψουν να αντιδρούν στα μνημόνια, καθώς επίσης σε όλα όσα τους επιβάλλονται – εφαρμόζοντας τα βασιλικότερα του βασιλιά όπως η κυβέρνηση, έτσι ώστε να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη των κυρίων τους, όπως οφείλει ο κάθε συνειδητά εθελόδουλος που δεν αξίζει βέβαια το αξίωμα του Πολίτη.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός σκλάβου και ενός δούλου: αφού ο σκλάβος θέλει να απελευθερωθεί με κάθε θυσία ενώ ο δούλος όχι, προσπαθώντας να έχει την εκτίμηση των κυρίων του και ανησυχώντας για την υγεία τους, έτσι ώστε να εξασφαλίζει το ξεροκόμματο που του δίνουν. Είναι ανόητο βέβαια να απαιτεί ένας δούλος να τον σέβονται οι κύριοι του – αφού είναι αδύνατον ποτέ να συμβεί.

Η αξιωματική αντιπολίτευση πάντως στην Ελλάδα, ένθερμος οπαδός των μνημονίων, είναι χαμένη από χέρι – αφού η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόζει τα μνημόνια πολύ καλύτερα, έχοντας εξημερώσει τους αντιδραστικούς όσο καμία άλλη μέσω της δολοφονίας της τελευταίας τους ελπίδας, οπότε είναι προτιμότερη για τους νέους ιδιοκτήτες της χώρας και κυρίους της. 

analyst

ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΚΑΙ... ΚΥΚΛΟΙ

Τι «ξεχνούν» όσοι θέλουν σιωπηλή την Εκκλησία

Από τη Βάσω Κόλλια

Δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε!» επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία ο Μένιος Κουτσόγιωργας, κατακεραυνώνοντας, υποτίθεται, με αυτόν τον τρόπο τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Τη φράση αυτή μας θύμισε η ανακοίνωση «κύκλων» του υπουργείου Εξωτερικών σε απάντηση για την ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου να μη δεχτεί η ελληνική πλευρά καμία ονομασία με τον όρο «Μακεδονία». Οι «κύκλοι» έφτασαν στο σημείο να της καταλογίσουν ότι αποφάσισε να συμπορευτεί με τη Χρυσή Αυγή.

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά.

Οι συντάκτες της αναιδέστατης, σταλινικής και ανιστόρητης αυτής ανακοίνωσης του υπουργείου Εξωτερικών:

1. Δεν θυμούνται ότι ο Νίκος Κοτζιάς είναι ο μόνος υπουργός Εξωτερικών που έχει καλέσει τη Χρυσή Αυγή στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής και έχει ρωτήσει τη γνώμη της για την ονομασία;

2. Δεν γνωρίζουν ότι σε μια δημοκρατική Πολιτεία κάθε πολίτης, κάθε θεσμός έχει δικαίωμα να έχει άποψη και να την εκφράζει;

3. Δεν γνωρίζουν ότι και οι ιερείς είναι φορολογούμενοι Ελληνες πολίτες και ψηφοφόροι και κατά συνέπεια έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται για τα πεπραγμένα της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης;

4. Δεν θυμούνται ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπάθησε να κάνει παιχνίδια με τη Χρυσή Αυγή μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο;

5. Δεν γνωρίζουν ότι έντιμο συμβιβασμό κάνουν οι ηττημένοι, ενώ τα σοβαρά κράτη διαπραγματεύονται;

6. Δεν γνωρίζουν ότι η όλη υπόθεση περιλαμβάνει και εκκλησιαστική πτυχή, η οποία άπτεται των εθνικών μας θεμάτων, καθώς η δήθεν «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» αποβλέπει στο να καταστεί μοχλός άσκησης εξωτερικής πολιτικής στην υπηρεσία των Σκοπίων;

7. Δεν γνωρίζουν ότι το σκοπιανό Σύνταγμα αναφέρει πως η «Μακεδονία» είναι «η κοιτίδα όλων των Μακεδόνων και έχει υποχρέωση να φροντίζει όλους τους Μακεδόνες που ζουν στις άλλες χώρες και στα εξωτερικά τμήματα της Ενιαίας Μακεδονίας…»;

8. Δεν γνωρίζουν ότι στον Μακεδονικό Αγώνα η Εκκλησία είχε από την αρχή τον πρώτο λόγο; Οτι η Εκκλησία θυσιάστηκε; Από τους μητροπολίτες, τους αρχιερείς, τον κλήρο, τους μοναχούς, η Εκκλησία έδωσε το μεγάλο παράδειγμα της αυταπάρνησης και της ανδρείας;

9. Δεν έχουν διαβάσει τα λόγια του Παύλου Μελά: «Πάντοτε κατά τους αγώνας του έθνους μας προΐστατο η Εκκλησία. Ετσι, τώρα προ πάντων, στη Μακεδονία, ότε κατ’ Αυτής κυρίως στρέφονται αι επιθέσεις των εχθρών, η Εκκλησία και πάλιν θα προστατεύση τον Αγώνα»; 

Το «Μακεδονικό» αφορά όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Ελληνες και η Εκκλησία δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση.

Σαφώς η κυβέρνηση καλείται να κάνει τη δουλειά της. Ποια είναι αυτή; Να λύσει το πρόβλημα σεβόμενη την Ιστορία αυτού του τόπου: της Ελλάδας. Αρκετά τη μίκρυναν τα Μνημόνια, δεν μπορούμε να απολέσουμε και την Ιστορία μας. 

δημοκρατία

Dark Caracal: Μια πρωτοφανής επιχείρηση κυβερνοκατασκοπείας μέσω κινητών και η «περίεργη» προέλευσή της

Γράφει ο Κώστας Μαυραγάνης

Αίσθηση έχει προκαλέσει στον χώρο της κυβερνοασφαλείας μια πρωτοφανής επιχείρηση κυβερνοκατασκοπείας σε βάρος κατόχων smartphones, την οποία ανακάλυψαν ερευνητές του Electronic Frontier Foundation (EFF) και της εταιρείας ασφαλείας Lookout.

Ειδικότερα, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι κακόβουλο λογισμικό το οποίο ήταν κρυμμένο σε ψεύτικες εφαρμογές επικοινωνίας όπως το WhatsApp και το Signal είχε χρησιμοποιηθεί για την υποκλοπή πολύ μεγάλων όγκων δεδομένων από στρατιωτικούς, ακτιβιστές, δημοσιογράφους, δικηγόρους κ.α. Το ιδιαίτερο στην όλη υπόθεση είναι πως, αφ‘ενός πρόκειται για μια επιχείρηση κατασκοπείας παγκόσμιας εμβέλειας η οποία επικεντρώνεται σε smartphones, και αφ’ετέρου η έρευνα για την «πηγή» του malware δεν υπέδειξε κάποιον από τους «συνήθεις υπόπτους» που θα περίμενε να ακούσει κανείς σε θέματα κυβερνοκατασκοπείας/ κυβερνοπολέμου, αλλά τον Λίβανο. 

Σύμφωνα με το σχετικό report, η απειλή, στην οποία δόθηκε το όνομα Dark Caracal, φαίνεται να προήλθε όντως από κάποια κυβέρνηση, και να χρησιμοποιεί υποδομές που συνδέονται με άλλους χάκερ στην υπηρεσία κυβερνήσεων. Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του BBC, το malware αυτό φαίνεται να εκμεταλλεύεται γνωστά τρωτά σημεία (exploits) και στοχεύει συσκευές Android. 

Όσον αφορά στην «πηγή» του, το «κυνήγι» των δεδομένων υπέδειξε κτίριο της GDGS (υπηρεσία πληροφοριών του Λιβάνου) στη Βηρυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές. Ωστόσο, όταν ο διευθυντής της υπηρεσίας, στρατηγός Αμπάς Ιμπραήμ, ερωτήθηκε σχετικά από το Reuters, απάντησε πως η υπηρεσία του δεν έχει τέτοιου τύπου δυνατότητες, αν και «πολύ θα το ήθελε». 

Στο στόχαστρο του Dark Caracal, σύμφωνα με την αναφορά αυτή έχουν βρεθεί χρήστες σε χώρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και σε ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Λίβανο και Γαλλία, και τα δεδομένα που έχουν κλαπεί ποικίλλουν, από καταγραφές συνομιλιών και αρχεία κλήσεων μέχρι έγγραφα και φωτογραφίες. Μάλιστα, το εν λόγω λογισμικό- όπως σημειώνει το Reuters-φαίνεται να είναι ικανό να θέτει υπό τον έλεγχό του τις κάμερες των κινητών που προσβάλλει και να τραβάει φωτογραφίες, καθώς και να ηχογραφεί συζητήσεις μέσω του μικροφώνου του κινητού. Πρόκειται για μία από τις πρώτες περιπτώσεις εκστρατείας κυβερνοκατασκοπείας σε τέτοια κλίμακα η οποία επικεντρώνεται σε φορητές συσκευές.

Σε ανακοίνωσή της, η Google διαβεβαίωσε ότι οι επίμαχες, ψεύτικες εφαρμογές δεν είχαν προέλθει από το Play Store. Οι ερευνητές θεωρούν πως το Dark Caracal λειτουργούσε από το 2012, αλλά ο εντοπισμός του ήταν δύσκολος λόγω ενός μεγάλου εύρους εκστρατειών κυβερνοκατασκοπείας που φαινομενικά δεν σχετίζονταν μεταξύ τους, μα προέρχονταν από τα ίδια domain names.

Σημειώνεται ότι η Lookout έχει βρει συνδέσεις μεταξύ των επιθέσεων που φαίνονται να συνδέονται με τον Λίβανο και άλλες που είχαν να κάνουν με την κυβέρνηση του Καζακστάν το 2016 και αποτελούν το αντικείμενο μιας αναφοράς από την EFF και άλλους ειδικούς (Operation Manual). Πλέον θεωρείται ότι στην περίπτωση του Καζακστάν ο υπεύθυνος φορέας ήταν στην πραγματικότητα πελάτης των χάκερ του Λιβάνου, οι οποίοι πιθανώς να ενεργούν ως online μισθοφόροι για τέτοιου είδους επιχειρήσεις.

huffingtonpost.gr 
το είδαμε ΕΔΩ

Ο Νίκος Λυγερός στην Θεσσαλονίκη για το μεγάλο Συλλαλητήριο (βίντεο)

Δείτε βίντεο του Νίκου Λυγερού για το Συλλαλητήριο 

Δείτε επίσης: 

Φωτογραφίες ΕΔΩ 
Συνέντευξη Ν. Λυγερού για το Συλλαλητήριο στο ALPHA Radio Καβάλας. ΕΔΩ

ΗΠΑ-Τουρκία: Πραγματικοί σύμμαχοι;

Tου Ανδρέα Ματζάκου*

Με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ΠΠ), δημιουργήθηκε μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στον κόσμο με επίκεντρο την Ευρώπη. Από την μια η Ευρωατλαντική συμμαχία με επικεφαλής τις ΗΠΑ, γνωστή ως ΝΑΤΟ και από την άλλη το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, με επικεφαλής την τότε ΕΣΣΔ. Το ΝΑΤΟ συστάθηκε εξ’ ανάγκης λόγω της σοβιετικής απειλής κατά των ευρωπαϊκών κυρίως κρατών, αλλά και των συμφερόντων των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Στην πορεία της συμμαχίας στον χρόνο, τα κράτη-μέλη μοιράστηκαν και κοινές αξίες που είχαν ως αφετηρία την δημοκρατική διακυβέρνηση, το ελεύθερο εμπόριο και την οικονομική αλληλεξάρτηση. Μέλος του ΝΑΤΟ είναι και η Τουρκία, η οποία αφενός μεν δεν ανήκε στις νικήτριες δυνάμεις του Β’ ΠΠ, αφετέρου δεν διαπνέονταν από τις φιλελεύθερες δυτικές αξίες, έχοντας ένα ιδιόμορφο σύστημα διακυβερνήσεως. Μέχρι την εμφάνιση του κόμματος της Δικαιοσύνης και Αναπτύξεως (ΑΚΡ) στα πολιτικά πράγματα της χώρας, η στρατιωτική ηγεσία κινούσε τα νήματα από το παρασκήνιο, χειραγωγώντας το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα, αφ’ ης στιγμής έπαψε να υφίσταται η σοβιετική απειλή,έχει σταθερές βάσεις η συμμαχία ΗΠΑ-Τουρκίας; Πρόκειται για μια ειλικρινή συμμαχία, ή για μια ευκαιριακή σχέση που συνεχίζει να υπάρχει για λειτουργικούς και μόνο λόγους;

Η θέση του άρθρου είναι ότι η Τουρκία αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την Ευρωατλαντική συμμαχία λόγω της γεωπολιτικής της θέσεως και μόνο. Δεν πιστεύει στις δυτικές αξίες, ούτε και θέλει να τις διαδώσει στον πληθυσμό της, γι’ αυτό και ο τουρκικός λαός δίδει ευρεία πλειοψηφία στο ΑΚΡ του σημερινού Προέδρου της Τουρκίας Erdogan, από το 2003 και μετά. Κόμμα το οποίο εδραιώθηκε στην εξουσία δίνοντας έμφαση στον ισλαμισμό και χρησιμοποιώντας αντιευρωπαϊκή και αντιαμερικανική ρητορική. Στην αρχή του άρθρου θα δούμε για ποιους λόγους σχηματίζονται συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ, στη συνέχεια θα εξεταστεί η σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (ΨΠ) και θα περιγραφούν τα πιο πρόσφατα προβλήματα μεταξύ των δυο χωρών σε διπλωματικό επίπεδο. Ακολούθως, θα αναφερθούν προβλήματα που υπήρχαν στις σχέσεις των δυο χωρών τα τελευταία 15 χρόνια και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.


Γιατί Σχηματίζονται Συμμαχίες;

Πολλά έχουν γραφεί για τους λόγους που οδηγούν τα κράτη να συνάπτουν συμμαχίες μέσα στο άναρχο διεθνές περιβάλλον. Η Ευρωατλαντική συμμαχία συγκροτήθηκε μετά το τέλος του Β’ΠΠ, προκειμένου να εξισορροπήσει την απειλή που ενσάρκωναν τα κράτη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. [Θεωρία εξισορροπήσεως απειλής (Balance of Threat) του Stephen Walt] Στο πλαίσιο αυτό, όλα τα κράτη είχαν εν πρώτοις λειτουργικό ρόλο, ήταν χρήσιμα δηλαδή για το έδαφος τους και τις Ένοπλες Δυνάμεις τους (ΕΔ), με τα οποία συνεισέφεραν στην ασφάλεια της συμμαχίας. Στη συνέχεια όμως, ο δεσμός ενισχύθηκε από κοινά συμφέροντα σε μείζονα ζητήματα και κοινές αξίες, αφού όλα τα σύγχρονα δυτικά κράτη απέκτησαν πλέον κοινά χαρακτηριστικά. Και τα χαρακτηριστικά αυτά βοηθούν στην συνεννόηση τουλάχιστον σε θέματα που άπτονται της ασφαλείας, της οικονομίας και των βασικών ελευθεριών του ανθρώπου. Αντιθέτως στην Τουρκία, ακόμη και τα χρόνια που μεσουρανούσαν οι Κεμαλιστές στην εξουσία, υπέβοσκε μια απέχθεια προς την Δύση και τις αξίες που αυτή αντιπροσώπευε.

Σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου

Η Τουρκία όπως και η Ελλάδα, έγιναν δεκτές στο ΝΑΤΟ, την ίδια ημέρα και το ίδιο έτος, στις 18 Φεβρουαρίου του 1952. Ο λόγος προφανής: και οι δυο χώρες μαζί, έκλειναν την κάθοδο της τότε ΕΣΣΔ προς την Μεσόγειο. Και οι δυο χώρες ήταν απαραίτητες για την συγκράτηση της ΕΣΣΔ στον ηπειρωτικό χώρο της Ευρασίας. Σ’ αυτήν την απόφαση του ΝΑΤΟ, ρόλο έπαιξε καθαρά η χρησιμότητα του εδάφους των δυο κρατών και ο έλεγχος που ασκούσαν στα Στενά (Δαρδανελίων-Βοσπόρου), στα νησιά του Αιγαίου και το Αιγαίο. Πλέον αυτού, η Τουρκία έχοντας απ’ ευθείας χερσαία σύνορα με την ΕΣΣΔ, λειτουργούσε και ως ανάχωμα σε πιθανή προέλαση του σοβιετικού στρατού προς τον νότο. (Βλέπε Χάρτη 1, Στενά Δαρδανελίων-Βοσπόρου)

Για τους λόγους αυτούς, ένας πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία από το 1997 μέχρι το 2000, ο Mark Parris, έγραψε ότι: «Η Τουρκία για λόγους αυτοπροσδιορισμού και με την λογική που επεκράτησε κατά τον ΨΠ, θεωρήθηκε ως ανήκουσα στην Ευρώπη». Μετά το τέλος του ΨΠ, η Τουρκία άρχισε με την συμπεριφορά της, να δημιουργεί τριβές στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και μάλιστα σε διπλωματικό επίπεδο, θέμα που εξετάζεται στην επομένη παράγραφο.

Διπλωματικές Τριβές Αφορμή για να έρθει στην επιφάνεια προϋπάρχουσα δυσφορία σε διπλωματικό επίπεδο, έδωσε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του Fethullah Gülen 2016 κατά του Erdogan, για το οποίο ο ίδιος, θεώρησε ως ενορχηστρωτή τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ. Έτσι άρχισε να φανερώνεται η δυσπιστία μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ, η οποία κορυφώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο όταν: 
Οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν τον Metin Topuz, έναν Τούρκο υπήκοο που δούλευε στο προξενείο των ΗΠΑ στην Κων/πολη για σχέσεις του με το κίνημα Gülen.
Στις 12 Οκτωβρίου ο Erdogan ισχυρίστηκε ότι «κατάσκοποι είχαν παρεισφρήσει στις αμερικανικές διπλωματικές αποστολές στην Τουρκία και ότι η Τουρκία, δεν θεωρούσε τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Άγκυρα John Bass, ως νόμιμο εκπρόσωπο των ΗΠΑ». Τέτοια κατηγορία είναι πολύ σοβαρή ακόμα και χώρες που δεν διατηρούν καλές διπλωματικές σχέσεις, πόσον μάλλον για χώρες-συμμάχους.

- Και οι δυο χώρες ανέστειλαν την έκδοση visa για τους πολίτες τους που ήθελαν να ταξιδέψουν σε ΗΠΑ και Τουρκία.

Και ασφαλώς πρέπει να ληφθεί υπόψιν ότι εκκρεμεί και το πάγιο αίτημα της Τουρκίας για έκδοση του Γκιουλέν στην Τουρκία, προκειμένου να δικαστεί ως υπαίτιος του πραξικοπήματος, θέμα που συντηρεί τις διπλωματικές τριβές μεταξύ των δυο χωρών, αφού έρχεται στο προσκήνιο όποτε το κρίνει σκόπιμο η Τουρκία.

Προϋπάρχοντα Προβλήματα στις Σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας

Η ξερή σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας για την εξισορρόπηση της σοβιετικής απειλής και μόνο, άρχισε να διαφαίνεται καθαρά, από το 2003 και μετά.

Για την οικονομία του χώρου, οι τέσσερις χαρακτηριστικότερες, από τις πολλές, περιπτώσεις διαφωνίας ΗΠΑ-Τουρκίας είναι οι παρακάτω: 

Το 2003, όταν το τουρκικό κοινοβούλιο δεν έδωσε άδεια στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τουρκικό έδαφος ώστε να ανοίξουν μέτωπο και από τον βορρά κατά του Saddam Hussein, στον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ. Αυτή η άρνηση, κόστισε στις ΗΠΑ, χρόνο, χρήμα και απώλειες.

Η στρατηγική επιλογή του Erdogan να ηγηθεί του Μουσουλμανικού κόσμου με όχημα την θρησκεία και μέσω του πολιτικού της κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Με την επιλογή αυτή, η πολιτική διακυβέρνηση της Τουρκίας ξέφυγε από το παγιωμένο στα δυτικά κράτη κοσμικό κράτος.

Πλέον αυτού, ήταν απαραίτητη και η ρήξη με το Ισραήλ η οποία επήλθε στο Νταβός το 2009, προκειμένου να αποδείξει ότι μάχεται για την υπόθεση του Παλαιστινιακού λαού, υπόθεση πολύ ψηλά στην συνείδηση όλων των Σουνιτών.

Η σαφής στροφή της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας προς την Ρωσία μέσω του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream και της προθέσεως για αγορά του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικών πυραύλων S-400. Οι δυο χώρες υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού στις 10 Οκτωβρίου του 2016. Ο Turkish Stream στην ουσία, δίνει την δυνατότητα στην Ρωσία, να εξάγει φυσικό αέριο αρχικά στην Τουρκία και σε δεύτερο χρόνο και στην Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Ουκρανία. (Βλέπε Χάρτη 2)

Η σύμπραξη με Ρωσία και Ιράν στον πόλεμο της Συρίας, η οποία επιτρέπει στην Τουρκία να έχει λόγο στο μελλοντικό καθεστώς της Συρίας μέσω των συνομιλιών που λαμβάνουν χώρα σε τακτά χρονικά διαστήματα στην Αστάνα του Καζακστάν.

Από την άλλη όμως, αυτή η σύμπραξη, έφερε το Ιράν πολύ κοντά στα σύνορα Συρίας-Ισραήλ, γεγονός που υπονομεύει την ασφάλεια του Ισραήλ. Πλέον αυτού, ευοδούται η προσπάθεια του Ιράν για την επίτευξη του λεγομένου Σιϊτικού τόξου, από την Τεχεράνη, μέχρι την Μεσόγειο (Βλέπε Χάρτη 3), κάτι που δεν επιθυμούν ούτε οι ΗΠΑ, ούτε τα υπόλοιπα Σουνιτικά κράτη της Μέσης Ανατολής.

Επίλογος

Μετά από όλα αυτά τα προβλήματα στις σχέσεις των δυο χωρών, η σχέση τους φαίνεται ότι παραμένει σε καθαρά λειτουργικό επίπεδο. Η προσέγγιση Τουρκίας-Ρωσίας, είναι σαφές ότι υποσκάπτει την νοτιανατολική πτέρυγα της συμμαχίας, θέτοντας ερωτήματα ως προς το αν η παρουσία πλέον της Τουρκίας στην συμμαχία προξενεί περισσότερο βλάβη παρά όφελος. Όπως έγραφε ο Michael Altfeld το 1984 στο άρθρο του «Decision to Ally», «συμμαχίες με κράτη τα οποία δεν αυξάνουν την ασφάλεια της συμμαχίας, παύουν να υφίστανται». Και η Τουρκία με τον τρόπο που ενεργεί στην εξωτερική της πολιτική τα τελευταία χρόνια, έφτασε σε αυτό ακριβώς το σημείο. Όχι μόνο δεν συνεισφέρει στην ασφάλεια της Ευρωατλαντικής συμμαχίας, αλλά προσφέρει ευκαιρία σε χώρες εχθρικές προς τα δυτικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, να υπονομεύουν την συνοχή της συμμαχίας.

Και γεννάται το ερώτημα: έπαψε η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας να έχει στρατηγική σημασία για το ΝΑΤΟ και την Δύση; Η απάντηση είναι ασφαλώς όχι, αφού δεν έπαψε ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων για ισχύ. Όμως ο Erdogan που λαμβάνει αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής στην Τουρκία θα πρέπει κάποια στιγμή να σκεφθεί, ότι εφόσον ως χώρα δεν αλλάξει πορεία, ο χώρος που καταλαμβάνει η Τουρκία συνεχίζει μεν να είναι απαραίτητος για την συμμαχία, δεν είναι όμως απαραίτητο όλος ο χώρος να είναι ενιαίος όπως ήταν μέχρι τώρα, ούτε είναι επίσης απαραίτητο να ονομάζεται όλος Τουρκία. Οι δε συμμαχίες, είναι βασικό κομμάτι του αμερικανικού τρόπου διατηρήσεως της ειρήνης στον κόσμο.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγή: Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών
το είδαμε ΕΔΩ

Όταν λέμε ΟΧΙ στη χρήση των τραπεζικών καρτών είναι ΟΧΙ κυρ. Πιτσιλή, ο φασισμός δεν θα περάσει...

Σχόλιο ιστολογίου ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ:
δεν υπάρχει μεγαλύτερος φασισμός από την κατάργηση των μετρητών, για δήθεν πάταξη της φοροδιαφυγής. Η κυβέρνηση ΣΥΙΖΑ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την φοροδιαφυγή, είχαν την λίστα Λαγκάρτ, τα Πάναμα Πείπερς, τα Μάλτα Πείπερς, τα Παρανταίς Πείπερς και παράμειναν στην αδράνεια.

Ο έλεγχος του πολίτη, το φακέλωμα και η παρακολούθηση είναι τα αντίκτυπα της χρήσης των καρτών για αγορές και η κυβέρνηση απεγνωσμένα κάνει λοταρίες, χαρίζει λεφτά, οι τράπεζες επιστροφές μπόνους για αγορές με κάρτες.

Τι νομίζει κανείς ότι είναι για το καλό μας ή για το δικό τους καλό, όταν οι τράπεζες χρεώνουν τα πάντα θα μας κάνουν και δώρα χωρίς να έχουν μεγαλύτερο όφελος;
Λέμε ΟΧΙ στην χρήση των τραπεζικών καρτών, ΟΧΙ στην κατάργηση των μετρητών, το ηλεκτρονικό χρήμα δεν είναι χρήμα, είναι μια εικονική λογιστική εγγραφή, είναι το

"ΤΙΠΟΤΑ" που μας επιβάλλει το ΣΥΡΙΖΑ. 
Αντισταθείτε στον φασισμό ...

ΥΠΟΤΥΠΩΔΕΙΣ ΕΩΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ

Δικηγόροι, λογιστές, μηχανικοί αγόρασαν POS και τα έβαλαν στο συρτάρι -Δεν έκοψαν καμία απόδειξη

Στα... συρτάρια έβαλαν τα POS που είχαν υποχρέωση να προμηθευτούν πολλές κατηγορίες επαγγελματιών.

Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της αγοράς έχει εγκατεστημένο τερματικό αποδοχής πληρωμών με κάρτες υπάρχουν επαγγελματικές ομάδες που έχουν από ελάχιστες έως ανύπαρκτες συναλλαγές. Ο λόγος για τους δικηγόρους, τους λογιστές, τους μηχανικούς και αρκετές άλλες κατηγορίες επαγγελματιών που έχουν θέσει σε... αχρηστία τα POS.
Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία που δημοσιεύει η Καθημερινή για τη χρήση των τερματικών POS, το 2017, με βάση την ανάλυση που έχουν οι ίδιες οι τράπεζες που τα προμήθευσαν. 


Οι κατηγορίες όπως φαίνεται από τα στοιχεία έχουν ως εξής: 
Δικηγόροι- Το 90% δεν έκανε ούτε μια συναλλαγή
Μηχανικοί- Επίσης εννέα στους δέκα δεν έκαναν συναλλαγή με POS
Ηλεκτρολόγοι-Το 80% δεν έκανε συναλλαγή
Λογιστές- Επτά στους δέκα δεν πέρασαν από το τερματικό καμία κάρτα 

Στον αντίποδα υπάρχουν κάποιες κατηγορίες επαγγελματιών έκανε συχνότερη χρήση όπως: 
Οδοντίατροι- Το 75% δέχτηκε έστω και μια πληρωμή με κάρτες
Γιατροί- Το 62% έκανε συναλλαγές με κάρτες
Αυτοκινητιστές ταξί- Επτά στους δέκα έχουν κάνει τουλάχιστον μια πληρωμή μέσω POS. 

iefimerida.gr
το είδαμε ΕΔΩ

Αρχίζει σήμερα η εκταφή των Ελλήνων στρατιωτών πεσόντων στα βουνά της Αλβανίας

Στα ογδόντα πέντε της χρόνια, σήμερα, η Ερμιόνη Μπρίγκου, Ελληνίδα της Χιμάρας, έχει να φροντίζει, εκτός από τον εαυτό της, και το νοικοκυριό της και έξι νεκρά «παιδιά της», τα οποία «φιλοξενεί» επί εβδομήντα οχτώ χρόνια, «εν τόπω χλοερώ», στην αυλή του σπιτιού της.

Είναι έξι Έλληνες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον ελληνοιταλικό πόλεμο στη μάχη της Χιμάρας και ο πατέρας της εννιάχρονης τότε Ερμιόνης, τους έθαψε σε δυο αυτοσχέδιους τάφους στον αυλόγυρο. 

Το τίμημα ήταν βαρύ για τον πατέρα της, που επι κομμουνιστικού καθεστώτος εκτοπίστηκε επι ενάμισι χρόνο για την άρνησή του να αποκαλύψει που είχε ενταφιάσει τους Έλληνες στρατιώτες αλλά και η ίδια κράτησε επτασφράγιστο μυστικό την παρουσία τους στην αυλή του σπιτιού της, έως την ημέρα που κατέρρευσε το σύστημα του Χότζα. 

Όλα αυτά τα χρόνια η Ερμιόνη Μπριγκου φρόντιζε να μην λείπει τίποτα από τους «φιλοξενούμενους». 

Τους άναβε κρυφά κεριά, τους διάβαζε ευχές και πάνω από τα μνήματα είχε φυτέψει δυο αχλαδιές «για να έχουν ίσκιο τα παιδιά» και όταν αυτές με τα χρόνια στεγνώσαν τις αντικατέστησε με μυρτιές. 

Οι έξι αυτοί πεσόντες είναι ταυτοποιημένοι και δεν πρόκειται να μεταφερθούν από τον κήπο της Ερμιόνης. Ούτε η ίδια το θέλει, ούτε και συντρέχουν λόγοι να εγκαταλείψουν τη φιλόξενη τελευταία τους κατοικία. 


Χιλιάδες όμως άλλοι Έλληνες στρατιώτες- πεσόντες στον ίδιο πόλεμο- περιμένουν τη «δεύτερη ταφή» τους, επίσημη τούτη τη φορά, διαδικασία που ξεκινάει σήμερα, Δευτέρα, μεταξύ Τεπελενίου και Κλεισούρας, στο πλαίσιο της ενεργοποίησης της σχετικής διμερούς συμφωνίας που είχε υπογραφεί το 2009 μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. 

Στις 11 το πρωί τοπική ώρα, στη θέση Ντραγκόντι, τεχνικά συνεργεία υπό την επίβλεψη της διμερούς επιτροπής, θα αρχίσουν παρουσία εμπειρογνωμόνων, Ελλήνων και Αλβανών, να σκάβουν σε σημεία όπου με βάση παλαιούς, ιταλικούς κυρίως χάρτες, αλλά και μαρτυρίες κάτοικων της περιοχής, ενταφιάστηκαν εκατοντάδες Έλληνες στρατιώτες που έπεσαν στις σφοδρές μάχες με τα ιταλικά στρατεύματα. 

Σε εκείνο το σημείο θα γίνει η αρχή και οι εσκαφές θα επεκταθούν στο ορεινό ανάγλυφο μέχρι και την Κορυτσά, όπου υπολογίζεται ότι είναι πρόχειρα θαμμένοι γύρω στους 6.800, από τους 8.000 Ελληνες που σκοτώθηκαν μεταξύ του Νοεμβρίου του 1940 και του Απριλίου του 1941. 

Η ενεργοποίηση της συμφωνίας του 2009, που παρέμενε παγωμένη, ενεργοποιήθηκε μετά τη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των δυο χωρών, Νίκου Κοτζιά και Ντιμίτρι Μπουσάτι στην Κρητη, και χαιρετίστηκε ως ένα βήμα στην επιχείρηση βελτίωσης των ελληνοαλβανικών σχέσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη από τις δυο κυβερνήσεις. 

Προβλέπεται ο εντοπισμός, η ταυτοποίηση και η εκταφή των Ελλήνων στρατιωτών και ο ενταφιασμός τους στη συνέχεια στα δυο συμφωνημένα νεκροταφεία, στο χωριό Βουλιαράτες και την Κλεισούρα. 

Αναρίθμητες είναι οι ιστορίες Ελλήνων μειονοτικών που την περίοδο της κομμουνιστικής δικτατορίας φρόντιζαν τάφους πεσόντων στα βουνά της περιοχής, με κίνδυνο, πάντα, να μετοχοποιηθούν και να διωχθούν ως «εχθροί του έθνους». 

Επισήμως το θέμα της τύχης των νεκρών στρατιωτών τέθηκε από την Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με αφορμή την εκταφή από την Ιταλία και τη μεταφορά των οστών τους στην πατρίδα τους, 6.300 δικών της στρατιωτών.


πηγή

Το ιστολόγιό μας είχε κάνει μεγάλο αφιέρωμα στην ηρωϊδα κ Ερμιόνη Μπρίγκου όταν ο αγαπητός μας φίλος Γιάννης Κατσέας την είχε επισκεφθεί στην μαρτυρική Βόρειο Ηπειρο μας.
Δείτε το εκπληκτικό και μοναδικό αφιέρωμα ΕΔΩ

ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΙ ΤΟ Συλλαλητήριο για την Μακεδονία

1. Κλείσανε τα μοναδικά κρατικά διοδια στα Μαλγαρα με εντολή απο το υπουργειο συγκοινωνιών για να εμποδισουν την διέλευση του κόσμου στο συλλαλητήριο.
 
2. Σχεδον 200 λεωφορεία απο στερεά Ελλάδα και οχι μονο τους κρατησανε στο Καλοχωρι (καλοχωρι εως λευκος πύργος 10χλμ !) και απο εκει τους άφησαν να έρθουν με τα ποδια μεχρι στο συλλαλητήριο (μιλαμε για ανθρωπους καθε ηλικίας ηλικιωμένοι, νεοι, οικογενειάρχες, μικροι, μεγάλοι, ΑμΕΑ.)
 
3. Διαπιστώσαμε με λυπη οσοι παρευρέθηκαμε σε αυτόν τον μεγαλο αγώνα οτι πεσανε τα δίκτυα της κινητής τηλεφωνιας. Δεν λειτουργούσε κανενα δικτυο.
 
4. Δεν λειτουργούσε σχεδον καθολου καποιο πάροχο δεδομένων στα κινητα του κόσμου προφανως να μην γίνονται κοινοποίησης και αναρτήσεις! Τα κανάλια μα κυριως τα κρατικα που τα πληρώνουμε εμεις οι φορολογούμενοι πολίτες δεν δειξανε ούτε ενα πλανο! 
 
Ποσο εσωτερικο ΜΠΟΪΚΟΤΆΖ απο το" Ελληνικό" κρατος; Ντροπη σε ολους εκει που δίνουν αυτές τις εντολές!
 
Ερτ1: Το αλάτι της Γης
Ερτ2: Καλλιτεχνικό πατινάζ
Ερτ3 ποδοσφαιρικος αγώνας
Mega: κατα λάθος μπαμπάς
Αντ1: Θα βρεις το δάσκαλο σου
Alpha: Μια κυρία στα μπουζούκια
Star: Traction
Σκάι: 9 μήνες
 
Την ίδια ωρα που η Θεσσαλονίκη βουλιάζει με περισσότερο από 500.000 κόσμο στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο μετά το 1992. Για την Μακεδονία μας! Για την Μακεδονία μας τη μία την ελληνική!
 
Πόσο περισσότερος αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης; Πόσο φίμωτρο πια από τα "ελληνικά" κανάλια!
 
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ! Τον λαό δεν θα τον φιμωσετε ποτέ!
 
Υ.Γ. η κοινοποίηση δεν είναι ποινικό αδικημα. 
Ραντεβού στις 4 Φεβρουαρίου στο Σύνταγμα
 
(το λάβαμε με email)

Η άνοδος της γελοιότητας

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι' αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού. Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. 

Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτης, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης...

Ακόμα και πιο πρόσφατα, μετά τη μεγάλη καταστροφή του 1922, μπορέσαμε και πάλι να ξανασηκωθούμε. Ακόμα και μετά τον εμφύλιο.

Όμως, μετά την καταστροφή της Κύπρου το ’74, αρχίζει η μεγάλη κατρακύλα. Κάθε καινούργιο σκαλοπάτι, ακόμα και όταν έμοιαζε ανοδικό –δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, κοινωνικό κράτος–, ήταν στην πραγματικότητα υπονομευμένο από τον παρασιτισμό, τον ωχαδερφισμό και τη μειοδοσία που σταδιακώς κατακυριεύουν τις ψυχές και το ήθος των Ελλήνων.

Και μετά το 1990, στην περιβόητη παγκοσμιοποίηση – δεν μένει τίποτε όρθιο, μέσα σε μια σύμφυρση των πάντων με τα πάντα. Οι παντοειδείς ελληνικές «ελίτ» διψασμένες για εξουσία, κατανάλωση, εφορμούν προς τα ευρωπαϊκά προγράμματα, με πρωτοπόρα την Αριστερά, που μόλις είχε «απελευθερωθεί» από τον σοβιετισμό και εφορμούσε πλησίστια στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της «ευρωστίας της σαρκός».

Κινητοποιούνται από ένα και μοναδικό όραμα, που ίσως δεν έχει προηγούμενο σε κάποιο άλλο ιστορικό έθνος: Να εξαλείψουν το ίδιο τους το έθνος και να απορροφηθούν τελεσίδικα, οριστικά, στη μεγάλη χοάνη της παγκοσμιοποίησης.

Οι ιστορικοί και οι εκπαιδευτικοί κηρύττουν στα πανεπιστήμια πως είμαστε ένα πρόσφατο έθνος «Ελληναράδων» και «εθνικιστών», που δημιούργησαν με την ευγενική τους προαίρεση οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, ενώ έχουμε διαπράξει μεγάλα εγκλήματα εναντίον των Οθωμανών αδελφών μας, από την Τριπολιτσά στην Επανάσταση, μέχρι το «ελληνικό Βιετνάμ», όπως αποκάλεσε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ο «Ιός» της Ελευθεροτυπίας. 

Η Επανάσταση του 1821 ήταν μάλλον ένα ιστορικό λάθος και, ο αγώνας της ΕΟΚΑ, έγκλημα. Οι πολιτικοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε τεμενάδες ευρωπαϊσμού και φιλοτουρκισμού, προωθώντας τη διάλυση της ελληνικής βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, διότι την εποχή της «άυλης οικονομίας» δεν χρειάζεται παραγωγή, παρά μόνο χρηματιστήρια και καζίνα. Τέλος, την ίδια στιγμή, οι «εξεγερμένοι νεολαίοι», διαδήλωναν με συνθήματα όπως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», και έκαιγαν τελετουργικά τη γαλανόλευκη σημαία, σύμβολο του ελληνικού ιμπεριαλισμού!

Έτσι, σταδιακώς, μέσα στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από το 1990 μέχρι το 2010, ο ελληνικός λαός εθίστηκε σε ένα παρασιτικό ψευδοεκσυγχρονιστικό και καταναλωτικό μοντέλο, έμαθε να χρησιμοποιεί τους μετανάστες για να κάνουν τις δουλειές που αυτός εγκατέλειπε στο γιαπί, το εργοστάσιο, το χωράφι. Εν τέλει αποδέχτηκε, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, την κατεύθυνση της γενικευμένης αποεθνικοποίησης που σάλπιζαν καθηγητάδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – ενώ όσοι διαφωνούσαν και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί, περιθωριακοί και ταυτίζονταν εύκολα με τους όντως γραφικούς πατριδοκάπηλους.

Όμως, στην πραγματικότητα δεν είχαμε δει τίποτε ακόμα. Τα μνημόνια σηματοδότησαν το οριστικό και γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας. Δημόσια περιουσία –αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ενέργεια, νερό, επικοινωνίες– και ιδιωτική –κατεξοχήν οι τράπεζες– άλλαξαν ή αλλάζουν χέρια. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία διαλύεται, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στην ελληνική ιστορία, η κανονική μισθωτή εργασία μεταβάλλεται σε πολυτέλεια και κυριαρχεί η μειωμένη απασχόληση, οι υψηλής ειδίκευσης νέοι δραπετεύουν μαζικά στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό εμφανίζεται ένα νέο κύμα μεταναστών και προσφύγων ισλαμικής κοπής. Η ήδη καταρρακωμένη παιδεία μαστίζεται από τον εθνομηδενισμό και την εκπαίδευση της αμάθειας. Το πολιτιστικό επίπεδο της χώρας, ήδη καταβαραθρωμένο, θα περάσει στον αστερισμό του Survivor, του Λάνθιμου και του Γιαν Φαμπρ.

Όταν ξεκίνησε αυτή η ύστατη δοκιμασία του ελληνισμού, ίσως και εξαιτίας του γενικευμένου κλίματος διαμαρτυρίας και αγανάκτησης που παροχετεύτηκε ακόμα και στα ΜΜΕ, καθώς και οι μαζικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μας έκαναν προς στιγμήν τουλάχιστον να πιστέψουμε πως άρχιζε μία περίοδος αφύπνισης του ελληνικού λαού, μετά την εικοσαετή επέλαση του παρασιτικού, παγκοσμιοποιημένου καταναλωτισμού. Πιστέψαμε πως άρχιζε μια νέα ιστορική περίοδος και έτσι οι ξεχασμένες έννοιες της ταυτότητας, της αυτονομίας, της αυτεξουσιότητας, της αξιοπρέπειας θα περνούσαν στο προσκήνιο, εγκαινιάζοντας μια νέα ενάρετη φάση του εκκρεμούς της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Και όμως, όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, είχαμε λαθέψει εξαιτίας της ανάγκης μας για κάτι αυθεντικό επιτέλους. Δεν άρχιζε όμως κάποια ανοδική ιδεολογική και πολιτική φάση, αλλά συνέβη το αντίθετο, όλα τα σκουπίδια και τα περιτρίμματα της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου βγήκαν στον αφρό, ως επιστέγασμά της. Διότι, ένας λαός που δεν πατάει σε κάποια πραγματική παραγωγική και ιδεολογική δομή, δεν ήταν δυνατό να γεννήσει κάτι το αυθεντικό. Θα γεννούσε μια διαμαρτυρία ίδιας ποιότητας με τα σκυλάδικα και τους Τζοχατζόπουλους της εποχής των παχιών αγελάδων. Μια παρασιτική δομή δεν μπορεί παρά να παραγάγει και μια αντίστοιχου τύπου «διαμαρτυρία».

Ο Σώρρας είναι, δυστυχώς, μόνον η ακρότατη εκδοχή αυτών των φαινομένων. Τι άραγε παρήχθη πολιτικά στη μνημονιακή περίοδο; Ο Βασίλης Λεβέντης εισήχθη στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος, ο Πάνος Καμμένος έγινε αρχηγός κόμματος και υπουργός Άμυνας, ο Σταύρος Θεοδωράκης εμφανίστηκε ως βασικός εκπρόσωπος του εκσυγχρονισμού, ο ΓΑΠ έγινε πρωθυπουργός, ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο μπήκε στη Βουλή ως το τρίτο ελληνικό κόμμα και ο Αλέξης Τσίπρας έγινε και αυτός πρωθυπουργός! Και τι δεν έχει αναδείξει η εποχή: την Αυλωνίτου, τον Ζουράρι, τον Πολάκη, τον Καρανίκα και τόσους άλλους, που στοιχειώνουν το τσίρκο της ελληνικής πολιτικής και δημόσιας ζωής. Ο Καστοριάδης έγραφε κάποτε για την άνοδο της ασημαντότητας, του έλειπε ένας τίτλος από το ελληνικό θηριοτροφείο, η άνοδος της γελοιότητας. 

Δυστυχώς, απεδείχθη πως, για να υπάρξει κάτι όντως νέο και αυθεντικό, θα πρέπει να πιούμε το ποτήρι της παρακμής και της γελοιότητας μέχρι τέλους. Και τίποτε δεν εγγυάται πως θα ακολουθήσει απαραίτητα κάποια περίοδος ακμής. Πάντως, μακριά από τους γελοίους. 

* O κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι επικεφαλής του «Κινήματος Άρδην».  

liberal.gr
το είδαμε ΕΔΩ

Το μήνυμα του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

Πολλά ειπώθηκαν και ακόμη περισσότερα θα ειπωθούν τις επόμενες μέρες σχετικά με το μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έχει πραγματοποιηθεί τουλάχιστον στην Θεσσαλονίκη.

Μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του 1992 και τότε με την Εκκλησία και τον δήμο επίσημους διοργανωτές και όχι παράγοντες αποπροσανατολισμού του λαού.

Το βασικότερο συμπέρασμα και πιο πολύτιμο κατά την γνώμη μου είναι ότι το συλλαλητήριο αυτό έδειξε ότι υπάρχει στην πραγματικότητα μία τελείως διαφορετική Ελλάδα από την εικόνα της που δημιουργούν τα ΜΜΕ και την οποία εν πολλοίς κατορθώνουν να βγάλουν και ως αποτέλεσμα της κάλπης.

Και εκεί είναι το πραγματικό διακύβευμα· όχι δηλαδή μόνο για το Σκοπιανό ζήτημα, αλλά ακόμη παραπέρα πώς θα κατορθώσουμε να μετουσιώσουμε την πραγματικότητα σε πολιτικό αποτέλεσμα και να στείλουμε οριστικά σπίτια τους τα νατοϊκά κοράκια και τους υπηρέτες τους καναλάρχες, δημοσιογράφους και κατεστημένο πολιτικό προσωπικό.

Είμαστε εδώ, είμαστε η πλειοψηφία και τίποτε δεν μπορεί να μας σταματήσει, εκτός από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε στην πλειοψηφία μας τεμπέληδες, αντίχριστοι, φοβισμένοι, διεφθαρμένοι και αδιάφοροι. Ε, λοιπόν, δεν είμαστε!

Και ξανά προς τη δόξα τραβά

Ράπισμα από το συλλαλητήριο σε πολιτικούς, ιεράρχες και μιντιάρχες 
Τι δεν καταλαβαίνουν όσοι προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την αντίδραση της ελληνικής ψυχής 

Αρθρο του εκδότη της «δημοκρατίας» Ιωάννη Ν. Φιλιππάκη

Το εντυπωσιακό και αυθόρμητο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης αποτέλεσε άλλο ένα ηχηρό ράπισμα στην καθεστηκυία τάξη των πολιτικών, των ιεραρχών, αλλά και των μιντιαρχών της Αθήνας! Ενας απογοητευμένος και ταπεινωμένος λαός. Κάνουν λόγο για 500.000 κόσμο! Μια ξεχασμένη λέξη. Το συλλαλητήριο!

Αλήθεια, ποιος πολιτικός φορέας ή ηγέτης μπορεί σήμερα να μαζέψει έστω τους μισούς; Μια αυθόρμητη φωνή διαμαρτυρίας! Ας μην ξεχνάμε ότι την προηγούμενη φορά είχε τεθεί επικεφαλής ένας εμπνευσμένος ηγέτης, ο τελευταίος πραγματικός ηγέτης της Εκκλησίας μας, ο μακαριστός Χριστόδουλος.

Νέοι και γέροι. Πολιτικοποιημένοι και απολιτίκ. Προνομιούχοι και μη προνομιούχοι. Εργαζόμενοι και άνεργοι. Μακεδόνες και Κρήτες! Θρακιώτες και Ρουμελιώτες! Οικογένειες ολόκληρες! Κανονικοί άνθρωποι! Πραγματικοί Ελληνες! Ολοι, μια γροθιά. Ολοι ενάντια στους υποταγμένους πολιτικάντηδες. Ολοι όρθωσαν το ανάστημά τους στους ορθολογικά (sic) σκεπτόμενους... Αλήθεια, ρε λεβέντες «σκεπτόμενοι», ο Λεωνίδας και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Παπαφλέσσας και ο Ιωάννης Μεταξάς στάθμισαν τους κινδύνους, άκουσαν τις ξένες δυνάμεις της εποχής και αποφάσισαν το «ΟΧΙ» και το «Μολών Λαβέ»; Εχετε καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος του ηγέτη;

Και, βέβαια, από την κυβέρνηση δεν μπορεί να περιμένει κανείς και πολλά... Ο παμπόνηρος πρωθυπουργός άνοιξε ένα θέμα που, για την καρδιά του ΣΥΡΙΖΑ, μικρή σημασία έχει. Που του έδωσε (κι άλλα) εύσημα από τις μεγάλες δυνάμεις. Που κατάφερε να προσανατολίσει τον λαό σε ένα θέμα και να «περάσει» άλλον έναν πολιτικό σκόπελο.

Και, καταπώς φαίνεται, στη δύσκολη στροφή θα την κάνει γυριστή. Ή, αλλιώς, «στρίβειν διά του αρραβώνος». Για την αντιπολίτευση, όμως; Που κράτησε επίσημα μια στάση από «ορθολογιστική» έως προδοτική; Ποιοι είναι αυτοί οι «έξυπνοι» και «σοφοί» σύμβουλοι των -περισσότερων- αρχηγών των αντιπολιτευτικών κομμάτων που δεν τους ξύπνησαν; Ποιοι είναι αυτοί οι «εμπνευσμένοι» σύμβουλοι του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως που δεν τον συμβούλεψαν ότι διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει δεύτερος Αντ. Σαμαράς και να «δημιουργήσει» τους επόμενους ΑΝ.ΕΛ.; 

Γιατί, μη γελιέστε! Πεντακόσιες χιλιάδες διαδηλωτές σημαίνει πολύ πάνω από 10% σε εκλογικά νούμερα. Φαίνεται, όμως, ότι δεν είχε παραγγελθεί ανάλογη δημοσκόπηση.

Και ο ηγέτης της Εκκλησίας μας; Γιατί θα έπρεπε να κάνει επίδειξη «σωφροσύνης»; Ποιο ήταν το διακύβευμα;

Και, τέλος, οι μιντιάρχες μας! Κανένα κανάλι δεν αφιέρωσε χρόνο στη μεγαλειώδη αυτή διαμαρτυρία. Το μεν κανάλι που αυτοαποκαλείται «κανάλι της ενημέρωσης» θα ήταν πιθανότερο να συνδεθεί με τον Αγιο Δομίνικο και να καλύψει τη διαμαρτυρία των ιθαγενών για τον κίνδυνο εξαφάνισης της καρύδας ή, ακόμα περισσότερο, να έχει ζωντανό μαγκαζίνο από το Καράκας για να μεταδίδει live τις διαδηλώσεις του -συμπαθούς, κατά τα άλλα- λαού της Βενεζουέλας, παρά να μεταδώσει ζωντανά το βροντερό ξέσπασμα των Ελλήνων στη Θεσσαλονίκη!

Ο δε νεο-καναλάρχης με έδρα τη Μακεδονία προτίμησε τη live μετάδοση της θλιβερής εκπομπής της καρικατούρας, η οποία διετέλεσε μάνατζερ της διασημότερης Ελληνίδας πορνοστάρ, παρά τη μετάδοση της ομιλίας του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Οποία κατάντια!

Τι δεν κατάλαβαν όλοι όσοι προσπάθησαν να υποβαθμίσουν την αντίδραση της ελληνικής ψυχής; Μα, ό,τι και στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Τότε, ο Ελληνας δεν ψήφισε επιστροφή στη δραχμή. Βρήκε την αφορμή για στεντόρεια διαμαρτυρία! Χθες, ο Ελληνας δεν επαναστάτησε ξαφνικά. Βρήκε την αφορμή να βροντοφωνάξει: «Μας πήραν τα σπίτια. Μας έκοψαν τους μισθούς και τις συντάξεις. Εστειλαν τα παιδιά μας στην ξενιτιά. Δεν θα μας πάρουν και την Ιστορία μας!»

Ας το βάλουν καλά όλοι στο μυαλό τους: Με δημοσκοπήσεις και σφυγμομετρήσεις δεν κυβερνιέται η Ελλάδα! Με υψηλές τηλεθεάσεις και reality δεν καθοδηγείται ο Ελληνας. «Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»!

πηγή

Η ΛΕΦΕΔ στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία μας.


Η Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων συμμετείχε στο μεγάλο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία μας στην Θεσσαλονίκη στις 21-01-2018

Η μάταιη προσμονή εθνοσωτήρων και η Λύση

Γράφει ο Γεώργιος Δημητράκης

Η αγωνία του Ελληνικού Λαού κορυφώνεται, ενώ παράλληλα μέσω των διεθνών ΜΜΕ διαχέονται οι απειλές και οι εκβιασμοί περί εξόδου της χώρας μας από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Τίποτε το οποίο συμβαίνει στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι τυχαίο. Ούτε αυτό το μαρτύριο σε βάρος του λαού μας. Ο οποίος εδώ και 9 χρόνια βιώνει μια ανθρωπιστική κρίση απίστευτης ένδειας, ταπείνωσης και ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Όμως για κάθε άνθρωπο ένα μαρτύριο είναι υποφερτό, μόνον όταν γνωρίζει τις πραγματικές αιτίες οι οποίες τον έχουν φέρει σε αυτή την οδυνηρή κατάσταση.

Γνωρίζουμε όμως όλοι μας ότι εδώ και δεκαετίες ως λαός ουδέποτε και από κανένα δεν πληροφορηθήκαμε για τα συμβαίνοντα στην χώρα μας. Διότι, δυστυχώς, αποφεύγουμε την λιτή και απέριττη γλώσσα της αλήθειας, αυτή την υπαρκτότητα μιας κατάστασης ή την πραγματικότητα ενός γεγονότος, προσφεύγοντες στο εύκολο ψέμα, την εξαπάτηση και τις ψευδαισθήσεις. Ο Λένιν είπε για την αλήθεια: «η αλήθεια είναι μία μικροαστική συνήθεια, και πως το επαναλαμβανόμενο ψέμα γίνεται αλήθεια!». Ο δε Φρίντριχ Νίτσε είπε: «μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, διότι δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους».Tώρα ήρθε όμως η ώρα να μάθουμε την απλή αλήθεια, η οποία είναι και η καλύτερη. Διότι δεν μπορούμε πλέον να υφιστάμεθα την προπαγάνδα και την πλύση εγκεφάλου των δήθεν ειδικών και εμπειρογνωμόνων στις τηλεοράσεις και τα συστημικά ΜΜΕ με το περίπλοκο ψέμα, το ατέρμονο, πολύλογο και εξεζητημένο ύφος. 

Όμως η Δημοκρατία έχει τα όρια της, αλλά και η υπομονή, η ανοχή και η αντοχή του Ελληνικού Λαού. Πρέπει επιτέλους να αναρωτηθούμε τώρα από μόνοι μας για ποίους λόγους, μετά την χρεοκοπία της χώρας μας και την διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους (PSI) το Μάρτιο 2012, επιδεινώνεται, αυξάνεται σε δυσθεώρητα ύψη το χρέος της χώρας μας, το οποίο δεν αποπληρώνεται στον αιώνα τον άπαντα. Παράλληλα επιδεινώνεται συνεχώς και η κατάσταση του λαού μας χωρίς την παραμικρή ελπίδα για το μέλλον.

Με την λίγη αξιοπρέπεια η οποία μας έχει απομείνει, αλλά με την δύναμη της σκέψης και της ψυχής μας για την υπεράσπιση τώρα της ανθρώπινης ύπαρξης και εθνικής υπόστασης μας, πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε. Προς τι οι συνεχιζόμενες απειλές και εκβιασμοί περί εξόδου (Grexit), ή κινδύνου ενός οικονομικού ατυχήματος (Graccident), γιατί επιμένουν oι δανειστές για νέες δανειοδοτήσεις πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως; Αυτή η εμμονή των δανειστών με τις διαχεόμενες ειδήσεις π.χ. φόβους περί διάλυσης της Ε.Ε. σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδος. 

Η όλη αυτή αντίφαση δημιουργεί εύλογες υποψίες και ανησυχίες. Ότι με την ολοκληρωτική χρεοκοπία της χώρας μας, αλλά εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ, επιδιώκεται τώρα από μερικούς «δόλιους Εταίρους» μας και ο έλεγχος της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδος και του αναξιοποίητου μέχρις σήμερα πλούτου της, σε περίπτωση ακόμη και μετά την διάλυση αυτής της Ε.Ε.!

Ο απόλυτος όμως έλεγχος της γεωπολιτικής θέσης και του πλούτου της χώρας μας προϋποθέτει για αυτούς την συνέχιση της εξάντλησης και ολοκληρωτικής υποταγής ενός καθημαγμένου λαού, με την παράλληλη διατήρηση στην εξουσία του υποχείριου σάπιου πολιτικού συστήματος. Ενός Πολιτικού Συστήματος Εξουσίας, η ηγεσία του οποίου προστατεύεται και από το Σύνταγμα, το οποίο είναι μοναδικό σε όλο τον πλανήτη. Μάλιστα με την απαράδεκτη και πρωτόγνωρη στα παγκόσμια χρονικά «δημοκρατική καθιέρωση» προστασίας, ασυλίας και ατιμωρησίας των πολιτικών, του αποκαλούμενου μάλιστα και από πάνω «δημοκρατικού, συνταγματικού τόξου»!

Η χρεοκοπία της χώρας, χρησιμοποιείται από δόλιους κύκλους των Βρυξελλών και μερικών ευρωπαϊκών πρωτευουσών, για να τιμωρήσουν την Ελλάδα για λόγους δήθεν αντίθετους προς την «προτεσταντική ηθική», αλλά πρωτίστως για τις αρχές και αξίες της Ευρώπης οι οποίες, δυστυχώς, και ως γνωστόν, δεν χωράνε όμως μέσα στην Συνθήκη του Μάαστριχ, η οποία Συνθήκη εξυπηρετεί μόνο τις οικονομίες των Βορείων Εταίρων της Ε.Ε.

Οι οποίοι αν και γνωρίζουν επί δεκαετίες τα πάντα για την πολιτική και οικονομική διολίσθηση της Ελλάδος, ως διατελέσαντες σύμβουλοι και όργανα των γνωστών Οίκων Αξιολόγησης, συνεχίζουν όμως να φορτώνουν με υπέρογκα δάνεια την χώρα μας. Αυτή η «ηθική», την οποία τώρα επικαλούνται, είναι εκείνη η οποία ως γνωστόν και αδιαμφισβήτητα ευθύνεται στα μέγιστα για την κατάντια και τα δεινά της ανθρωπότητας. Αυτό αναφέρεται ως παραίνεση προς όλους τους ντόπιους και ξένους εθελοτυφλούντες κυνικούς και ανιστόρητους δεινούς υπερασπιστές της.

Αυτή η εμμονή τους για παροχή νέων δανείων δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά παράλληλα και οι προκλητικές επεμβάσεις και στην νέα επιλογή του Ελληνικού Λαού μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, αποκαλύπτει από μόνη της τις ύποπτες και υπόγειες διασυνδέσεις και συναλλαγές των «διεστραμμένων ηθικογυπών» με το σάπιο πολιτικό σύστημα της χώρας μας, για το οποίο συνευθύνονται. Εκ του λόγου αυτού εξηγούνται τα κάτωθι:

Η επί δεκαετίες σκόπιμη ανοχή και διατήρηση ενός Συντάγματος προστασίας, ασυλίας και ατιμωρησίας των πολιτικών, το οποίο είναι όλως αντίθετο και με το πνεύμα της Δημοκρατίας, αλλά και με τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της Ε.Ε. Η επί 73 χρόνια αδράνεια και αντεθνική συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος της χώρας μας όπως διεκδικήσει το Κατοχικό Δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις. Αξιώσεις οι οποίες συνδέονται με την μοίρα του Έθνους μας. Η οργανωμένη πολιτική σήψη η οποία τώρα εκθέτει σε μεγάλους κινδύνους και την εδαφική ακεραιότητα και Ιστορία της χώρας μας π.χ. το Αιγαίο, την Θράκη και τώρα την Μακεδονία των μεγαλοφυέστατων Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι μεταλαμπάδευσαν στην ανθρωπότητα την Οικουμενικότητα του Ελληνικού Πνεύματος και Πολιτισμού.

Η από το έτος 1975 βιομηχανία παραγωγής 250 φορολογικών νόμων με άπειρες (ν)τροπολογίες διάσπαρτες σε άλλους νόμους, και πλέον των 4.100 νόμων και (ν)τροπολογιών και 115.000 υπουργικών αποφάσεων. Δηλαδή κάθε χρόνο 3.132 νόμοι, (ν)τροπολογίες και υπουργικές αποφάσεις. Μία συστηματική, σκόπιμη πολυνομία, κακονομία και φορολογικό χάος τα οποία εξυπηρετούν ως εργαλείο ένα σάπιο πολιτικό σύστημα με την δημιουργία συστήματος διαπλοκής, διαφθοράς, σήψης και συναλλαγής με ντόπια και ξένα συμφέροντα. 

Η διασπάθιση και κατασπατάληση τρισεκατομμυρίων ευρώ κατά τα τελευταία χρόνια (1981-2009), που διέλυσαν τις υποδομές της χώρας π.χ. Δημόσια Διοίκηση, Παιδεία, Ασφαλιστικό Σύστημα και Υγεία, Επιχειρηματικότητα, Οικονομία, Παραγωγή. Αλλά στο τέλος χρεοκόπησαν και την χώρα με ένα δυσθεώρητο, δυσβάστακτο χρέος το οποίο επέφερε την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στην ιστορία της Πατρίδας μας. Με ταυτόχρονη εκροή καταθέσεων σε ξένες τράπεζες, τώρα βάσει της δημοσιευθείσης είδησης (15.03.2015) για αφορολόγητες καταθέσεις 800 δις ευρώ στην Ελβετία, αλλά και οι επί δεκαετίες τεράστιες μίζες από ξένες Πολυεθνικές Εταιρίες σε πολιτικά πρόσωπα και δυσθεώρητες υπερκοστολογήσεις των έργων, μας οδηγούνε σε ένα συμπέρασμα. Ότι κατά τα τελευταία 35 χρόνια η χώρα μας μετατράπηκε σε ένα τεράστιο πλυντήριο ξεπλύματος μαύρου, βρώμικου χρήματος. Τις συνέπειες του οποίου πληρώνει ο Ελληνικός Λαός εξαιτίας της προμελετημένης αδιαφορίας και αδράνειας των Θεσμών και Οργάνων της Ε.Ε. και Ευρωζώνης.

Στην μακροχρόνια ιστορία και πορεία της Πατρίδας μας ο λαός μας πάντοτε αναλάμβανε με αξιοπρέπεια και θυσίες τις ευθύνες για τα λάθη του, αλλά και για τα λάθη των πολιτικών του ηγεσιών. Αλλά ποτέ δεν ευρέθηκε αντιμέτωπος με «ηγεσίες», οι οποίες για να αποφύγουν τις δικές τους ευθύνες υπονομεύουν τώρα τα θεμέλια του Οικουμενισμού του Ελληνικού Έθνους. Όμως για το καλό της Πατρίδας μας, αλλά και της αξιοπρέπειας του λαού μας, οφείλει ο κάθε Έλληνας και ο τελευταίος κολλημένος στην κομματοκρατία να καταλάβει αυτή την εμμονή να αποτύχει η Ελλάδα και να ακρωτηριασθεί ακόμη και η εδαφική της ακεραιότητα. Διότι η προσπάθεια να ταφεί η Ελλάδα αποσκοπεί στην ταφή και των ανομημάτων των πολιτικών ταγών και των εξαπτέρυγων τους.

Η θέση της ισχυρότατης Γερμανίας είναι άκαμπτη και σκληρή απέναντι σε όλους εκείνους οι οποίοι διαφέρουν από αυτήν, είναι κατώτεροί της. Που αυτό σημαίνει ότι η συμπεριφορά της απέναντι της Ελλάδος είναι τιμωριτική, αμετάκλητη και ανένδοτη, ακόμη και μετά το κατασκευασθέν «γελοιώδες πρόσχημα» των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου 2017, αλλά και των διαπραγματεύσεων των κομμάτων στο Βερολίνο για την σύσταση της γερμανικής Κυβέρνησης.. Όμως αυτό δεν μπορεί να συνεχισθεί. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει τώρα τις ευθύνες απέναντι του ίδιου του εαυτού της, και να στραφεί ευθέως κατά των δανειστών της, με ότι αυτό συνεπάγεται. Η Πατρίδα μας μετά το 2008 υπέστη ολέθριες και ταπεινωτικές ήττες, διότι υποκύπτει συνεχώς σε όλες τις απειλές και εκβιασμούς μερικών των «Ε.Ε.-εταίρων» της. Μόνο όταν η χώρα μας πάρει τις πρωτοβουλίες στα χέρια της και μόνο με ένα εθνικό αγώνα δύναται να κερδίσει όλες τις μάχες. Διότι αντίσταση της Ελλάδος σημαίνει τον σπινθήρα για μία γενίκευση της αντίστασης κατά των άθλιων πρωταγωνιστών και υπευθύνων για την κατάντια της Ευρώπης.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ είπε: «για να είσαι ελεύθερος πρέπει να μάθεις να είσαι φτωχός!». Ευρισκόμαστε σε μία φάση που οδηγεί στην ολοκληρωτική φτωχοποίηση του λαού μας, η οποία μετά θα γίνει βίωμα και συνείδηση όλων μας. Εκ του λόγου αυτού, η μάταιη προσμονή «Εθνοσωτήρων» και στις επόμενες εκλογές είναι πια παρελθόν. Η ΛΥΣΗ για την σωτηρία της Πατρίδας μας ευρίσκεται τώρα μόνο στα χέρια ολόκληρου του Ελληνικού Λαού!

Ο Μέγας Αλέξανδρος είπε: «δεν φοβάμαι ένα στρατό λιονταριών που διοικούνται από ένα πρόβατο. Φοβάμαι ένα στρατό προβάτων που διοικεί ένα λιοντάρι!»

Εμείς οι Έλληνες, για την σωτηρία της Πατρίδας μας, οφείλουμε να επιμείνουμε τώρα και σε μία εθνική κάθαρση, να διερευνήσουμε όλα τα σκάνδαλα, να στείλουμε στην φυλακή όλους εκείνους τους ΑνθΕλληνες και να ζητήσουμε ευθύνες και από εκείνους τους ξένους που παρανόμησαν σε βάρος της Ελλάδος. Μετά από αυτό θα αποκαλυφθούν πολλές βρώμικες συνεργασίες ΑνθΕλλήνων πολιτικών και με τους Δανειστές.

Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και το δίκαιο καταχτιόνται, δεν χαρίζονται από άλλους!Γεώργιος Εμ. Δημητράκης. Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν.Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει στην Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στην Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.